Medicijnen
 
 
 
[startpagina] [lissencephaly] [polymicrogyrie] [neuronale migratie] [aanverwante artikelen]
 
 

Inleiding

Op deze pagina worden de meeste medicijnen waarmee u te maken kunt krijgen omschreven. De beschrijvingen zijn gericht op uw kinderen en waar zij mee te maken kunnen hebben, lees altijd de bijsluiters, en indien er vragen zijn neem dan contact op met de apotheek of uw arts. Tevens kunt u in het volgende boek (bij openbare bibliotheken te leen) meer informatie vinden: Medicijnen: een handleiding voor de consument / Ivan Wolffers ed. 2004-2005 isbn 90-254-1947-x. De beschrijvingen van de medicijnen zijn grotendeels op dit boek gebaseerd. Indien u uw medicijn niet kunt terugvinden kunt u ons mailen met een verzoek voor een omschrijving. [email]
In ieder geval is het aan te raden om voor uw kind een zogenaamd medicijn paspoort aan te vragen. Dit kunt u bij uw apotheek doen. Daar kan men dan de gebruikte medicijnen en dosering in bij houden, ook kunt u hier in vermelden op welke medicijnen uw kind allergisch reageert.
Tevens is het aan te raden om een zogenaamde SOS ketting/armband aan te schaffen voor uw kind, hierin kunt u medische gegevens en adres gegevens noteren voor het geval uw kind vanwege omstandigheden in een ziekenhuis opgenomen wordt, terwijl u op dat moment de gewenste informatie niet kunt geven (b.v. door een ongeval).

Hoofdindex

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

Of kies hieronder uw medicijn:


 
 

A

Index A:

Anti-epilepticum:
(meervoud anti-epileptica) of anti convulsivum is een groep geneesmiddelen welke epileptische aanvallen kan voorkomen of in ernst doen afnemen. Dit gebeurd doordat het de prikkelbaarheid van het centrale zenuwstelsel vermindert. Onder deze middelen bevinden zich de barbituraten, benzodiazepinen en ACTH gebaseerde middelen.

ACTH:
adrenocorticotroop hormoon
ACTH is een belangrijk hormoon wat door de hypofyse wordt geproduceerd. Dit hormoon stimuleert de bijnier tot productie van hormonen. Als medicijn is het middel bekend onder de naam tetracosactide. De letters ACTH zijn ook in de merknaam Synacthen terug te vinden. De corticosteroïden die van de bijnierschorshormonen zijn afgeleid, worden gebruikt bij mensen van wie de bijnier moet worden gestimuleerd.

[hoofdindex]


 
 

B

Index B:

Barbituraten:

Barbituraten worden al meer dan 100 jaar gebruikt. Tot voor kort werden barbituraten nog veel gebruikt als slaap- en rustgevendemiddelen. Bij een grote dosis vertoont men ontremmingsverschijnselen. Barbituraten kunnen bij verkeerd gebruik (overdosis) erg gevaarlijk zoniet dodelijk zijn. Tegenwoordig worden barbituraten voor het meerendeel gebruikt bij hardnekkige gevallen van epilepsie. De grote nadelen van barbituraten zijn de oorzaak dat deze middelen zo weinig mogelijk worden gebruikt. Door gebruik kan iemand suffig worden, soms duurt dit zelfs een aantal dagen nadat het middel was ingenomen. Tevens zijn barbituraten erg verslavend en zeer gevaarlijk omdat ze bij een overdosis fataal kunnen zijn. Barbituraten zijn ook mede door de introductie van nieuwe middelen die deze risico's niet of in mindere mate hebben verdreven. De belangrijkste hiervan zijn de benzodiapinen. Hoewel ook de benzodiapinen niet zonder bijwerkingen zijn, vallen die in het niet vergleken met die van de barbituraten. Tot de barbituraten behoren fenobarbital (luminal), methylfenobarbital, primidon en cyclobarbital (slaapmiddel). De barbituraten worden zeer snel vanuit de darmen in het bloed opgenomen. Ze beginnen dan snel te werken. De werkingsduur is bij deze middelen niet even lang.

Bijwerkingen/waarschuwingen:

De meeste barbituraten en dus ook de bij epilepsie gebruikte fenobarbital hebben vervelende bijwerkingen. Vooral bij hoge doseringen wordt men suf en gaat men wankel lopen en lallend praten. Ook de verslavende werking is erg bezwarend. De onthoudingsverschijnselen bij het stoppen zijn afhankelijk van de dosis die werd gebruikt en van de duur van de behandeling. Er zijn twee vormen: de "kleine" die gewoonlijk begint ongeveer 24 uur nadat men met het middel is gestopt, wordt gekenmerkt door maag-darmstoornissen, slaapmoeilijkheden, trillende handen, irritatie, angstgevoelens, verlaagde bloeddruk, zweten en blaren op de handen. Daarnaast bestaat de "grote" vorm. Die begint tussen 24 en 72 uur na het stoppen en kenmerkt zich door het optreden van epileptische aanvallen, spiertrekkingen en waanbeelden. Barbituraten onderdrukken de ademhaling. Daardoor zijn deze middelen bij overdosis ook dodelijk (in NL is 70% van de euthanasie middelen een barbituraat). Korte perioden van ademstilstand treden bij normaal gebruik echter ook vaak 's nachts op en leiden bij mensen met een zwak hart en ouderen daardoor mogelijk tot de dood.

Benzodiazepinen:

Benzodiazepinen is de groep medicijnen waaruit de meeste rustgevendemiddelen, slaapmiddelen en bepaalde anti-epileptica behoren. Tot de benzodiazepinen behoren:

alprazolam, bromazepam, brotizolam, chloordiazepoxide, clobazam, clonazepam, clorazepinezuur, diazepam, flunitrazepam, flurazepam, ketazolam, lorazepam, lormetazepam, medazepam, midazolam, nitrazepam, nordazepam, oxazepam, prazepam, temazepam, triazolam, loprazolam

De stoffen verschillen niet zoveel van elkaar. Hoewel de fabrikanten op de enorme voordelen van hun producten wijzen zijn deze beweringen nooit goed met betrouwbare onderzoeken gestaafd.
In 1977 werd het werkingsmechanisme van de benzodiazepinen ontdekt. Ze versterken de remmende werking van de neurotransmitter gamma-aminoboterzuur (GABA), waardoor de prikkelbaarheid van het zenuwstelsel minder wordt. Er zijn waarschijnlijk stoffen in het lichaam die op benzodiazepinen lijken. Het onderzoek naar die stoffen gaat nog steeds voort en er zijn inderdaad aanwijzingen dat het lichaam zelf een soort benzodiazepinen maakt om te ontspannen. Zo zijn er uiterst kleine hoeveelheden benzodiazepineachtige stoffen gevonden in planten, moedermelk en koemelk. Alle benzodiazepinen worden in het lichaam omgezet in andere benzodiazepinen. Benzodiazepinen worden onder andere bij de behandeling van epilepsie gebruikt.Ze zijn dus voor bepaalde vormen van epilepsie effectief gebleken. In de praktij is gebleken dat mensen die vaak een epilepsieaanval hebben, het risico lopen te vaak een dosis diazepam te krijgen. Zo kunnen zeer wisselende hoeveelheden van dit middel in het bloed terecht komen, wat weer bijdraagt aan een nieuwe epilepsie aanval. Bij de behandeling van epilepsie speelt vooral clonazepam een rol. Ook lorazepam, diazepam en midazolam worden aangeprezen bij de behandeling van epilepsie. Midazolam is een middel dat speciaal geschikt zou zijn om een epilepsie aanval te doorbreken.

Bijwerkingen/waarschuwingen:

Snel na de introductie van de benzodiazepinen bleek dat deze middelen, in tegenstelling wat werd gedacht, helamaal niet zonder bijverschijnselen waren. Sommige van de bezwaren (bv. verslaving) bleken zelfs zo groot dat ze de gezondheid kunnen bedreigen. In het algemeen kan men de volgende bijwerkingen verwachten: coördinatiestoornissen, spierzwakte, versuffing en geheugenstoornissen. Tevens komt ook impotentie, plasproblemen, obstipatie, verwardheid, onduidelijk spreken, hoofdpijn en slapeloosheid voor. Ook kan men depressief worden. Iedereen reageert op zijn eigen manier op benzodiazepinen. Men wordt suf of moe. Het concentratie vermogen kan erdoor verminderd worden, of de spieren worden slapper. Sommige mensen praten alsof ze dronken zijn. Terwijl andere mensen juist niet meer stoppen met praten of agressief worden. Een enkeling gaat scheel zien door oogspierzwakte waardoor deze dubbel of wazig gaat zien. Benzodiazepinen worden vaak bij epilepsie gebruikt. Vaak worden deze middelen al op zuigelingen en kleuterleeftijd voorgeschreven. Op deze leeftijd kunnen de bijwerkingen echter zeer ernstig zijn en neemt agressie vaak de vorm aan van aanvallen van machteloze woede. Het betreft bijverschijnselen die na enige tijd weer verdwijnen. Vaak gaan ze echter over in langdurige bijwerkingen, zoals gewichtstoename door toegenomen eetlust. Ook kan de vrouwelijke cyclus erdoor onderdrukt worden. Een enkele man krijgt borstontwikkeling door gebruik van deze middelen. Ook leverbeschadiging behoort tot de bijverschijnselen. Bloedbeeld veranderingen zijn mogelijk. Let goed op met het gebruik van benzodiazepinen, en lees de bijsluiters goed, en controleer de dosis.

[hoofdindex]


 
 

C

Index C:

Carbamazepine:

Carbamazepine is wereldwijd het meest gebruikte middel bij de behandeling van epilepsie. In het begin was men terughoudend in het voorschrijven van carbamazepine vanwege de bloedafwijkingen die het middel kan geven. Carbamazepine is de eerste keus bij grote aanvallen. Kinderen moeten vaak wat meer carbamazepine slikken dan volwassenen, omdat het kinderlichaam de stof sneller afbreekt. Carbamazepine moet koel en droog bewaard worden. Vocht kan de werking van de stof met 1/3 doen afnemen. Carbamazepine is verkrijgbaar onder de eigen naam en als Tegetrol en carbymal.

Waarschuwingen/bijwerkingen:

Huidovergevoeligheid,slaperigheid, dubbelzien, wankel lopen, hoofdpijn, veranderd bloedbeeld, hoge bloeddruk, opgezette voeten, koorts misselijkheid, gebrek aan eetlust, duizeligheid en neerslachtigheid. Deze bijwerkingen treden vooral in het begin op en ongeveer 25% van de gebruikers meld wel een van deze bijwerkingen. De huidreacties komen het meest voor. Carbamazepine vergroot de kans op aangeboren afwijkingen. Ook kan carbamazepine nadelig effect op het hart hebben. Carbamazepine is niet goed te combineren met de meeste andere medicijnen. Zo versnelt het de afbraak van anticonceptie medicatie. Ook valt het niet te combineren met corticosteroïden, theofylline (astma/hartklachten middel) en erytromycine (een antibioticum). Ook met andere middelen tegen epilepsie is carbamazepine niet goed te combineren. Tevens kan carbamazepine door de bijverschijnselen een aandoening initiëren, te weten het lymfomasyndroom. Dit is een kwaadaardige aandoening van het lymfesysteem, waardoor de klieren zwellen en welke gepaard gaat met hoge koorts en huiduitslag. Ook kan er beenmergremming (agranulocytose) ontstaan. Door de mogelijke bijwerkingen is het aan te raden om af en toe een bloedonderzoek uit te laten voeren. Indien er ineensr keelpijn ontstaat, dient u snel contact met uw arts op te nemen. Er zijn aanwijzinge die erop wijzen dat carbamazepine een aandoening van de antilichamen in het bloed kunnen veroorzaken, waardoor men minder goed beschermd is tegen infecties. Indien er vaak infecties zijn is het verstandig een bloedonderzoek gericht op het aantal antilichamen in het bloed te laten uitvoeren.
Carbamazepine niet gebruiken bij een hartgeleidingsstoornis (atrioventriculair blok), verminderde beenmergfunctie en acute porfyrie (stofwisselingsafwijking). Voorzichtigheid is nodig bij ernstige hart- en vaatziekten, lever en nieren.

Interacties:

Carbamazepine vermindert de werking van cumarinederivaten (bloedverdunnende middelen) clozapine, haloperidol, tricyclische antidepressiva, doxycycline (een antibioticum), methylfenidaat (bij ADHD veel gebruikt nl. Ritalin), felodipine, methadon en ciclosporine. Carbamazepine en theofylline kunnen elkaars werking beïnvloeden. Combinatie van carbamazepine en andere anti-epileptica, waaronder felbamaat, fenytoïne, lamotrigine en valproïnezuur, veroorzaakt een beïnvloeding van elkaars verwerking, en daardoor de bloedspiegels. Daarom is bij combinatie een bepaling van de bloedspiegels regelmatig gewenst. Rifampicine kan de bloedspiegel van carbamazepine verlagen. De volgende middelen kunnen de bloedspielgel van carbamazepine verhogen: sommige macroliden, imidazolen, sommige SSRI's, aidsmiddelen, proteaseremmers, cimetidine, metronidazol, danazol, isoniazide en grapefruit sap. Combinatie van carbamazepine met lithium geeft versterking van de werking van beide stoffen en versterking van de giftigheid voor de zenuwen. Gelijktijdig gebruik van een MAO-remmer met carbamazepine moet worden vermeden. Alcohol mag niet genuttigd worden gedurende de tijd dat men carbamazepine gebruikt.

Carbymal:

Zie carbamazepine

Clobazam:

Clobazam behoort ook tot de benzodiazepinen. Dit middel wordt ook wel tegen epilepsie gebruikt. Maar het wordt dan vaak als ondersteunend middel gebruikt. Dit middel wordt zelden gebruikt omdat er benzodiazepines zijn waar meer ervaring mee is. Dit middel is verkrijgbaar onder de naam Frisium.

Waarschuwingen/bijwerkingen:

Zie benzodiazepinen, verder bij myasthenia gravis (spierzwakte/ziekte) en bij ernsstige leverfunctiestoornissen. Kinderen mogen het ook niet gebruiken. Voorzichtig bij nierfunctiestoornissen.

Interacties:

Alcohol versterkt het effect van clobazam. Door gelijktijdig toedienen van clobazam en stoffen met een sterke invloed op de leverenzymen zoals cimetidine (maagzuur remmer Tagamet) en de anticonceptiepil te gebruiken wordt de halveringstijd verlengt. Bij behandeling van epilepsie kan clobazam invloed hebben op andere anti-epileptica. Zo kan de bloedspiegel van valproaat toenemen.

Clonazepam:

Clonzepam is een medicijn uit de groep benzodiazpinen. Clonazepam wordt vooral voor de behandeling van epilepsie gebruikt. Clonazepam is verkrijgbaar onder de eigen naam of Rivotril.

Waarschuwingen/bijwerkingen:

Bij aanvang en hoge doses is er spraken van sufheid, gevoelens van zwakte en moeilijkheden met de coördinatie van gedachten en bewegingen. In sommige gevallen komt duizeligheid, onduidelijk zien, gebrek aan eetlust, problemen met spreken en geheugenverlies. Daarnaast heeft men soms juist last van slapeloosheid, en hoofdpijn. Ook komen soms maag-darmproblemen, problemen met plassen en een verlaagde bloeddruk voor. Bij baby's en kleuters is het gevaar van overmatige speeksel productie waardoor de luchtwegen kunnen verstoppen. Alcohol maakt het middel minder effectief,en kan onverwachte bijverschijnselen veroorzaken. Clonazepam niet gebruiken bij: myasthenia gravis (spierzwakte), overgevoeligheid voor benzodiazepines of benzylalcohol, ernstige ademhalingsfunctie stoornissen, het slaap-apneu-syndroom en ernstige leverafwijkingen.

Interacties:

Gelijkstijdig gebruik van leverinducerende middelen zoals barbituraten, hydantoïnemiddelen (fenytoïne) of carbamazepine kan leiden tot versnelde afbraak van clonazepam. Bij combinatie van anti-epileptica moet goed de dosering worden aangehouden om de bijwerkingen en het uitlokken van een aanval te voorkomen. De combinatie van clonazepam met valproaat kan soms een status epilepticus veroorzaken. Dit is een reeks van epileptische insulten zonder dat het bewustzijn tussen de insulten terugkeert.

Convulex:

Zie valproïnezuur

Corticosteroïden:

Corticosteroïden zijn afgeleid van de bijnierschorshormonen. Er zijn twee groepen corticosteroïden, deze zijn de mineralcorticoïden en de glucocorticoïden. Mineralcorticoïden spelen een belangrijke rol bij de regeling van de verhouding van de zouten in het lichaam. Glucocorticoïden spelen een rol bij de vorming van suiker uit de eiwitten in het lichaam. Tevens remmen ze de ontstekings- en overgevoeligheidsreacties.

Bijwerkingen/waarschuwingen:

Corticosteroïden zijn geen ongevaarlijke medicijnen. Zeker niet als men er te veel van neemt. Eiwitafbraak is een belangrijke functie van de glucocorticoïden (prednison en prednisolon hebben een 4 tot 5 keer hogere suikerwerking als het echte bijnierschorshormoon, en de mineraal werking is terug gebracht tot ongeveer 25%). De eiwitafbraak maakt de vorming van nieuwe cellen onmogelijk, en daarmee is een belangrijke reden voor de bijwerkingen genoemd. De eiwitafbraak heeft als gevolg dat het bot ontkalkt (osteoporose). De spieren worden minder sterk en dunner. De huid wordt dunner en wondjes genezen moeilijker. In sommige situaties betekent de ontstekingsonderdrukking dat de ziekteverwekker rustig zijn gang kan gaan. Dat is bijvoorbeeld het geval bij tuberculose. Wanneer men corticosteroïden slikt tewijl men tbc heeft, breidt de ziekte zich uit, terwijl men toch minder klachten heeft. Ze zorgen vaak voor een schijnverbetering. Men voelt zich ziek door de reactie van het lichaam op de ziekteverwekker. als een middel die reactie remt, wordt niets aan de ziekteverwekker gedaan, maar is het ziektegevoel wel verdwenen. Ook bestaat de mogelijheid dat bij langdurig gebruik de bijnieren stoppen met de productie van de bijnierschorshormonen, met als gevolg levenslang slikken van de medicijnen. Spontane botbreuken kunnen optreden, evenals maag-darmbloedingen en lensvertroebeling. Naast de aantasting van de spieren worden ook de ligamenten en pezen aangetast, dus zwakker, waardoor ook hier fracturen vaker voorkomen. Kinderen raken in hun groei geremd. Soms komt het voor dat mensen van slag raken door deze medicijnen. Ze worden neerslachtig, krijgen zelfmoordneigingen of raken door het dolle heen. Dit komt het meeste voor bij hoge doses. De kans op glaucoom (verhoogde oogboldruk) neemt toe, de menstruatiecyclus kan veranderen of wegblijven. Ook contactallergie voor corticosteroïden kan ontstaan. In een enkel geval kan men de hik krijgen. Soms kan er suikerziekte ontstaan, dit meestal door de glucocorticosteroïden. De bleoddruk van gebruikers kan stijgen, dit komt is niet zozeer ter sprake bij prednison.

Interacties:

Het gebruik van geneeskrachtige, natuurlijke medicatie met kruiden kan een interactie geven met andere medicijnen uit de reguliere geneeskunde. De werking bij het slikken of bij gebruik als zalf wordt versterkt door zoethout. De concentraties van prednisolon in het bloed verminderen bij het gebruik van het Chinese kruidenmedicijn xiao chai hu tang (sho-salko-to).

[hoofdindex]


 
 

D

Index D:

Depakine:

Zie valproïnezuur

Di-Adreson-F aquosum:

Zie prednisolon

Diazemuls:

Zie diazepam

Diazepam:

Diazepam is een medicijn uit de benzodiazepinen groep. Diazepam wordt bij de behandeling van epilepsie gebruikt. Verkrijgbaar onder de soortnaam en als Valium, Diazemuls en Stesolid.

Waarschuwingen/bijwerkingen:

Zie benzodiazepinen.

Interacties:

Gelijktijdig gebruik van alcohol, anaesthetica, antipsychotica, anxiolytica, slaapverwekkende middelen en kalmerende middelen kan de werkingen van diazepam op het centrale zenuwstelsel versterken. Dit kan resluteren in versterking van de kalmerende invloed en sterkere vermindering van de ademhaling. Bij gelijktijdig gebruik van diazepam met disulfram en stoffen met een remmende invloed op de leverenzymen kan een verlende en sterker versuffend effect opleveren. Rifampicine (maagzuur remmer) fenytoïne en metoprolol kunnen de werking van diazepam verminderen. Bij gelijktijdig gebruik van diazepam met lithium kan er een te lage lichaamstemperatuur ontstaan. Diazepam vermindert de werking van levodopa.

Diphantoïne:

Zie fenytoïne

[hoofdindex]


 
 

E

Index E:

Epanutin:

Zie fenytoïne

Ethosuximide:

Ethosuximide wordt geslikt tegen absences. Dit is de kleine epilepsie aanval. Hierbij zijn er korte peiodes van afwezigheid. Het is een middel wat niet zonder meer genomen moet worden. Een enkele keer een absence of ethosuximide nemen moet goed worden afgewogen. Het middel is verkrijgbaar als Ethymal en Zarontin.

Waarschuwingen/bijwerkingen:

Mogelijke bijwerkingen zijn, last van de maag en darmen. Sufheid en hoofdpijn. Een enkele keer gaan gebruikers halicuneren. In zeldzame gevallen kunnen veranderingen in het bleodbeeld optreden. Voorzichtigeheid is geboden bij lever- of nierfunctiestoornissen, een beenmergfunctiestoornis en een bloedplaatjes tekort. Het is dus belangrijk om regelmatig het bleod te laten controleren.

Interacties:

In combinatie met andere anti-epileptica moet de dosering van ethosuximide worden verlaagd. Gelijktijdig gebruik van alcohol of versuffende middelen geeft een sterke onderdrukking van het centrale zenuwstelsel en moet worden vermeden.

Ethymal:

Zie ethosuximide

[hoofdindex]


 
 

F

Index F:

Felbamaat:

Felbamaat wrodt gebruikt bij de behandeling van epilepsie, en vooral als ondersteunende behandeling het syndroom van Lennox-Gastaut als andere epilepsiemiddelen niet helpen. Felbamaat is verkrijgbaar als Taloxa.

Waarschuwingen/bijwerkingen:

Misselijkheid, braken, gebrek aan eetlust, hoofdpijn, duizeligheid en dubbelzien komen vaak voor. Ook bloedafwijkingen kunnen voorkomen. De lever kan beschadigd raken. Bij de twee laatste bijwerkingen loopt het in 30% van de gevallen zelfs verkeerd af. Daarnaast ziet men slaperigheid, slapeloosheid, gewichtsverlies en maagproblemen. Soms komt ook onzekerheid bij het lopen voor alsmede problemen met kijken, bijkpijn en oververmoeidheid. Zelden komt huiduitslag, spraakstoornissen, depressie, angst of een fosfaattekort in het bleod voor. Zeer zelden ziet men zeer gevaarlijke overgevoeiligheidsreacties. Wie als een aandoeningen van het bloed of lever heeft gehad kan dit middel beter niet gebruiken.

Interacties:

Uitkijken met medicijnen die ook op de lever werken. Gebruik van felbamaat heeft invloed op de bloedspiegels van fenytoïne, valproïnezuur en carbamazepine. De werkzaamheid van de pil kan verminderen.

Fenobarbital:

Fenobarbital werd in 1912 ontwikkeld. Er is nooit een barbituraat gevonden welke beter tegen epilepsie werkt. Fenobarbital is dus een middel uit de barbituraten groep, en kent veel problemen en bijwerkingen, en is zelfs bij verkeerd gebruik levensgevaarlijk. Het is net zo effectief als carbamazepine, maar heeft dus wel veel meer bezwaren. Vooral bij kinderen ziet men gedragsveranderingen. Aangezien er veel middelen tegen epilepsie zijn wordt fenobarbital alleen nog in uitzonderingsgevallen gebruikt, vrijwel alleen bij grand-mal aanvallen. Ook kinderen die regelmatig koortstuipen hebben krijgen het wel toegedient, maar het is niet de eerste keus. Kinderen moeten relatief veel fenobarbitol ontvangen wil het gewenste effect bereikt worden. Fenobarbital is verkrijgbaar onder de soortnaam en wordt ook wel luminal genoemd.

Waarschuwingen/bijwerkingen:

Bijwerkingen van fenobarbital zijn vervelend. Bij hoge doseringen komt sufheid, wankel lopen en lallend praten voor. Het belangrijkste bezwaar is dat bij langdurig gebruik bij kinderen de verstandelijke- en karakterontwikkeling achteruit gaan. Een ander probleem wat vaak voorkomt zijn agressieve uitbarstingen. Ook worden kinderen in de helft van de gevallen overdreven beweeglijk, ook het richten van de aandacht op iets wordt voor hen moeilijk. Ook ziet men vaak slapeloosheid. Dit middel moet men niet gebruiken bij: acute porfyrie, overgevoeligheid voor barbituraten, verslavingsproblemen met barbituraten, ernstige ademhalingsstoornissen, en kinderen die zich overmatig veel bewegen. Voorzichtigheid is gewenst bij: ernstige nier- en/of leverfunctiestoornissen, depressieve patiënten en mensen die neigen tot zelfmoord.

Interacties:

Fenobarbital beïnvloedt de leverenzymactiviteit, waardoor omzetting van andere geneesmiddelen zoals orale bloedverdunners, de anticonceptiepil, antidepressiva, corticosteroïden antipsychotica, fenytoïne, griseofulvine, kinidine en rifampicine wordt beïnvloed. Gebruikers van schildklierhormonen moeten er rekening mee houden dat fenobarbital de afbraak van schildklierhormonen bevordert. De dempende werking op het centraal zenuwstelsel door alcohol, centraal aangrijpende pijnstillers, antihistaminica, antidepressiva, tranquillizers en antipsychotica wordt versterkt door fenobarbital.

Fenytoïne:

Fenytoïne is bekend als medicijn tegen epilepsie, maar ook als hartritme middel. In het laatste geval wordt het geinjecteerd. Fenytoïne wordt vaak met andere medicijnen gecombineerd. Fenytoïne is verkrijgbaar onder de soortnaam, Diphantoïne en Epanutin. Epanutin is een injectievloeistof en wordt gebruikt bij bijzonder langdurige epilepsie aanvallen. Hoewel fenytoïne erg effectief is in het onderdrukken van epilepsie, is het lastig in gebruik vanwege de bijverschijnselen.

Waarschuwingen/bijwerkingen:

Fenytoïne wordt ook wel als smart drug geroemd en staat op het internet regelmatig beschreven als een geheugenturbo, maar dit is absoluut niet juist. Vooral scheel kijken en onzeker lopen, alsmede hinderlijke veranderingen in het uiterlijk. Een aantal van deze veranderingen kunnen zijn: opgezet tandvlees en tandvlees ontstekingen, puistjes, grovere huidstructuur en toename van de haargroei. Misselijkheid en braken komt ook voor. Langdurig gebruik kan botafwijkingen veroorzaken. Ook kan men door het gebruik van fenytoïne agressief worden, of heel erg suf. Geheugenverlies en depressies kunnen ontstaan en bij sommige mensen ontstaan lichte of ernstige overgevoeligheidsreacties. Soms kan het beenmerg beschadigd raken. Tevens wekt fenytoïne verschijnselen op die doen denken aan de ziekte van Hodgkin. Ook kan langdurig gebruik hormoonstoornissen bij mannen veroorzaken welke zich uiten in bortsontwikkeling, verminderde interesse in sex en verlies van de vruchtbaarheid. Niet te gebruiken bij overgevoeligheid voor fenytoïneverbindingen, bij bloedziekten en acute porfyrie. In parenterale vorm (om het spijsverteringskanaal om) mag het niet gebruikt worden bij hartritmestoornissen.

Interacties:

Fenytoïne en fenobarbital kunnen door stimulering van enzymen elkaars bloedspiegels doen dalen, maar bij hoge dosering juist doen stijgen. Carbamazepine kan de bloedspiegel van fenytoïne verlagen. Combinatie met valproïnezuur en salicylaten geeft lagere fenytoïnebloedspiegels, maar hogere niet aan bloedeiwitten gebonden fenytoïnespiegels, waardoor bij een gemeten lage fenytoïnebloedspiegel toch vergiftigingen kunnen optreden. De fenytoïnespiegel kan stijgen door alcohol, itraconazol, fluoxetine, cimetidine, ticlopidine, amiodaron, nifedipine, tolbutamide, isoniazide, chlooramfenicol, disulfiram, dexamethason, fenylbutazon, sommige cumarinederivaten en sulfonamiden. De fenytoïnespiegel kan dalen door ciprofloxacine, rifampicine, vigabitrine, foliumzuur, diazoxide en chronisch alcohol gebruik. Fenytoïne kan het effect van corticosteroïden metryapon, de anticonceptiepil, dicoumarol, theofylline, methadon, doxycycline en digitone verminderen. De halveringstijd van kinidine daalt met 50% als het samen gebruikt wordt. Fenytoïne kan de bloedspiegel van thyroxine verhogen. Fenytoïne versterkt het effect van hogebloeddruk middelen, plasspillen, digitalisglycosiden, kinidine en procaïnamide, en kan het effect van ciclosporine en lamotrigine beïnvloeden. De combinatie met primidon kan in zeldzame gevallen leiden tot een vertraagde (en fatale) agranulocytose (ontbreken van normale witte bloedcellen). Dit bijverschijnsel ontwikkeld zich pas na lange tijd na het staken van het gebruik van het medicijn. Een ander nadeel van fenytoïnegebruik is dat het niet te combineren is met andere epilepsiemiddelen, antistolmiddelen, bijnierschorshormonen, ciclosporine, de pil, theofylline, allopurinol, chlooramfenicol, cimetidine, imipramine, metronidazol, fenothiazinen, sulfonamiden, cytostatica, omeprazol en itraconazol.

Frisium:

Zie clobazam

[hoofdindex]


 
 

G

Index G:

Gabapentine:

Gabapentine is een nieuw middel tegen epilepsie dat chemisch lijkt op de in het lichaam voorkomende zenuwtransmitter GABA. Het kan door volwassenen en kinderen boven de 12 jaar. Het middel is bestemd voor de mensen die partiële aanvallen hebben, al of niet met gegeneraliseerde aanvallen. Het gebruik moet worden opgebouwd. Een belangrijk voordeel van dit middel is dat het zonder problemen met andere epilepsiemiddelen kan worden gebruikt. Verkrijgbaar onder de soortnaam en Neurontin.

Waarschuwingen/bijwerkingen:

Onder andere slaperigheid, moehied, duizeligheid, bevenen een verminderd inschattingsvermogen. Soms ziet men denkstoornissen, angsten, depressies, misselijkheid en overgeven en vergeetachtigheid. Dit zijn niet alle bijverschijnselen mede door het recente gebruik. Niet gebruiken onder de 12 jaar. Voorzichtigheid is geboden bij een matig verminderde nierfunctie.

Interacties:

Gelijktijdige toediening met aluminium- en magnesiumbevattende antacida ((maag)zuurbindende medicamenten) verlaagt de beschikbaarheid van gabapentine met 20%

[hoofdindex]


 
 

H

Index H:

Hydantoïnen:

Hydantoïnen worden gebruikt bij de behandeling van epilepsie. Toto deze groep behoort eigenlijk maar een middel, namelijk fenytoïne. Zie verder fenytoïne.

[hoofdindex]


 
 

K

Index K:

Keppra:

Zie levetiracetam

[hoofdindex]


 
 

L

Index L:

Lamictal:

Zie lamotrigine

Lamotrigine:

Lamotrigine is een medicijn tegen epilepsie. Lamotrigine is een veelbelovend middel, maar nog vrij nieuw. Het medicijn heeft een breed werkend spectrum, en lijkt goed te worden verdragen. In een vergelijking tussen lamotrigine en carbamazepine komt lamotrigine er zelfs iets beter af. Maar voor echte duidelijke uitkomsten moet meer onderzoek afgerond worden. Bij specifieke vormen van epilepsie lijkt lamotrigine effectief als het toegevoegd wordt aan adnere middelen. Ander onderzoek suggereert echter dat het effect op lange termijn gering is. Vooral bij epilepsie die niet reageert op andere middelen is lamotrigine voorlopig bruikbaar omdat het effect bij monotherapie nog niet bewezen is.Verkrijgbaar onder de soortnaam en Lamictal.

Waarschuwingen/bijwerkingen:

Meest gemelde bijwerkingen zijn dubbelzien, duizeligheid, slaperigheid hoofdpijn, vermoeidheid en huiduitslag. De trillende handen bij hoge dosering kunnen erg hinderlijk zijn. Zelden komt een levensgevaarlijke afsterving van de huid voor (toxische epidermale necrolyse). De kans hierop wordt groter bij gelijktijdig gebruik van valproïnezuur (depakine).

Interacties:

Gelijktijdig gebruik van de anti-epileptica fenytoïne, carbamazepine, fenobarbital, primidon versnellen de werking van lamotrigine. Valproaat vertraagt de verwerking van dit middel. Omgekeerd kan lamotrigine de bloedconcentraties van andere anti-epileptica verhogen.

Levetiracetam:

Levetiracetam wordt gebruikt bij de behandeling van epilepsie. Het is niet duidelijk hoe dit middel werkt. Het is een relatief nieuw middel en er is dus weinig ervaring mee. Voorlopig blijft het een tweede keus middel bij de behandeling van partiële epilepsie. Verkrijgbaar onder de soortnaam en Keppra.

Waarschuwingen/bijwerkingen:

Vaak komen spierzwakte en slaperigheid voor. Soms gebrek aan eetlust, misselijkheid, braken en buikpijn. Ook kan men last krijgen van huiduitslag en dubbelzien. Verder ziet men vergeetachtigheid, depressie, coördinatiestoornis van de spieren, stuiptrekkingen, duizeligheid, moeite met inslapen, beven van de handen en vijandigheid. Er zijn onvoldoende gegevens over het gebruik bij kinderen onder de 16 jaar. Voorzichtigheid is geboden bij nierfunctiestoornissen.

Interacties:

Antacida kunnen de opname van levetiracetam beïnvloeden.

Lorazepam:

Lorazepam is een middel uit de benzodiazepine groep. Uit deze groep is het een van de meest gebruikte middelen. Het wordt gebruikt als tranquilizer, slaapmiddel, tegen angst, epilepsie en spierontspanners. Verkrijgbaar onder de soortnaam en Temesta.

Waarschuwingen/bijwerkingen:

Zie benzodiazepinen

Interacties:

Alcohol versterkt het effect van benzodiazepinen.

Luminal:

Zie fenobarbital

[hoofdindex]


 
 

M

Index M:

Mysoline:

Zie primidon

[hoofdindex]


 
 

N

Index N:

Natriumvalproaat:

Zie valproïnezuur

Neurontin:

Zie gabapentine

[hoofdindex]


 
 

O

Index O:

Orfiril:

Zie valproïnezuur

[hoofdindex]


 
 

P

Index P:

Prednisolon:

Prednisolon is een corticosteroïde en is (afhankelijk van de dosis) te beschouwen als een zwaar medicijn. Prednisolon kan o.a. geslikt of geïnjecteerd worden. Dan is het verkrijgbaar onder de soortnaam en als Di-Adreson-F aquosum.

Waarschuwingen/bijwerkingen:

Zie corticosteroïden. Prednisolon als subtitutietherapie levert geen problemen op. Niet te gebruiken bij maag- of darmzweer, acute infectieuze processen, tropische worminfectie, overgevoeligheid voor corticosteroïden of het conserveringsmiddel en een herpesinfectie van het oog.

Interacties:

Barbituraten, fenytoïne, efedrine en rifampicine kunnen de verwerking van prednisolon versnellen, met als gevolg verlaagde bloedspiegels. Bij gelijktijdig gebruik van kaliumuitdrijvende diuretica kan de bloedkaliumspiegel te laag worden. corticosteroïden kunnen de werking van bloedsuikerverlagende middelen verminderen.

Prednison:

Prednison behoort tot de corticosteroïden. Zelf is het onwerkzaam, maar in het lichaam wordt het omgezet in prednisolon. Het heeft een ruim toepassingsgebied, en is een van de meest gebruikte corticosteroïden.

Waarschuwingen/bijwerkingen:

Zie corticosteroïden. Prednison als subtitutietherapie levert geen problemen op. Niet te gebruiken bij maag- of darmzweer, acute infectieuze processen, tropische worminfectie, overgevoeligheid voor corticosteroïden of het conserveringsmiddel en een herpesinfectie van het oog.

Interacties:

Barbituraten, fenytoïne, efedrine en rifampicine kunnen de verwerking van mehtylprednisolon versnellen, met als gevolg verlaagde bloedspiegels. Bij gelijktijdig gebruik van kaliumuitdrijvende diuretica kan de bloedkaliumspiegel te laag worden. corticosteroïden kunnen de werking van bloedsuikerverlagende middelen verminderen.

Primidon:

Primidon wordt gebruikt bij de behandeling van epilepsie. Het behoort tot de barbituraten en wordt in het lichaam omgezet in fenobarbital. De bijwerkingen van fenobarbital gelden ook voor primidon. Verkrijgbaar onder de soortnaam en als Mysoline.

Waarschuwingen/bijwerkingen:

Zie fenobarbital. Niet te gebruiken bij porfyrie, hyperkinesie (bewegingsdrang), bij kinderen en bij ernstige ademhalingsproblemen. Ook niet bij overgevoeligheid voor barbituraten. Terughoudendheid is geboden bij ernstige nier- en leverfunctiestoornissen.

Interacties:

Tijdens het gebruik van primidon geen alcohol gebruiken. Primidon beïnvloedt de werking van andere medicijnen zoals antistollingsmiddelen, ancticonceptiepil, corticosteroïden, antipsychotica, antidepressiva,rifampicine, kinidine, fenytoïne, valproïnezuur en griseofulvine.

Propymal:

Zie valproïnezuur

[hoofdindex]


 
 

R

Index R:

Rivotril:

Zie clonazepam

[hoofdindex]


 
 

S

Index S:

Sabril:

Zie vigabatrine

Steslolid:

Zie diazepam

Synacthen:

Zie tertracosactide

[hoofdindex]


 
 

T

Index T:

Taloxa:

Zie felbamaat

Tegetrol:

Zie carbamazepine

Temesta:

Zie lorazepam

Tetracosactide:

Tetracosactide is een synthetisch gemaakt adrenocorticotroop hormoon (ACTH). ACTH is een belangrijk hormoon dat de hypofyse afscheidt. Het stimuleert de bijnier tot productie van hormonen. De corticosteroïden die van de bijnier zijn afgeleid, worden gebruikt bij mensen bij wie de bijnier moet worden gestimuleerd.

Waarschuwingen/bijwerkingen:

Overgevoeligheidreacties. Niet gebruiken bij acute psychose, infecties, maagzweer, hartfuncite verslechtering, Cushing-syndroom, slecht werkende bijnierschors, ernstig hoge bloeddruk en ernstige botontkalking. Ook niet bij herpesinfectie van het hoornvlies.

Interacties:

Er zijn geen interacties bekend.

[hoofdindex]


 
 

V

Index V:

Vaccinaties:
Via het consultatie bureau krijgt u oproepen tot het vaccineren van uw kind(eren). U hoeft niet alle inentingen te nemen, ook al wordt daar erg op aangedrongen. In elk geval is het vaak erg nuttig om voorlichtingen te bezoeken, en uw behandelend arts te raadplegen. Op deze pagina worden de vaccinaties niet besproken, wel staat er een kleine beschrijving omtrent Hepatitis B aangezien dit (nog) niet een standaard vaccinatie is. [hepatitis B]

Valium:

Zie diazepam

Valproïnezuur:
Valproïnezuur werkt epilepsieaanvallen tegen. Bovendien versterkt het de effecten van andere geneesmiddelen tegen epilepsie. Valproïne zuur is verkrijgbaar onder verscheidene soortnamen, oa. depakine, natriumvalproaat, propymal, convulex en orfiril.

Waarschuwingen/bijwerkingen:

Vaak voorkomende bijwerkingen zijn darmklachten, sufheid, haaruitval en bloedklontering. sommige mensen vermageren, terwijl anderen zwaarder worden. Ook onstaan bij sommige gebruikers dikke enkels. Een zeldzame bijwerking is afsterving van levercellen (vooral bij kinderen). Deze bijwerking is echter zo gevaarlijk dat regelmatige controle nodig is bij mensen die regelmatig valproïnezuur moeten slikken. Bloedonderzoek is nodig om de leverfunctie te controleren. Volgens een Duits onderzoek zou 1 op de 5000 gebruikers die leverbeschadiging oplopen, maar anderen spreken over 1 op de 10000. Bij een enkele gebruiker ontstaat een voorbijgaand Parkinson-syndroom. Een zeldzame bijwerking die gemeld is bij een oudere dame, is dementie. Ook kan valproïnezuur leiden tot nachtelijk bedplassen. Niet gebruiken bij functiestoornissen van de lever of alvleesklier, bij porfyrie (aangeboren stofwisselingsstoornis) en bij bloedingsneiging. Valproïnezuur niet gebruiken tijdens zwangerschap: het kan aangeboren afwijkingen veroorzaken. Reeds voor de bevruchting moet de vrouw overstappen op een ander middel. Tijdens een behandeling mag men geen bortsvoeding geven.

Interacties:
Valproïnezuur kan de werking van barbituraten, antipsychotica, MAO-remmers, benzodiazepinen, primidon, antidepressiva, acetylsalicylzuur (aspirine) en anticoagulantia (bloedverdunners) versterken. Valproïnezuur kan de bloedspiegel van fenytoïne verlagen en die van zivovudine verhogen. De giftige werking van carbamazepine kan worden versterkt en de omzetting van lamotrigine kan worden verlaagd. De volgende middelen verkorten de halveringstijd van valproïnezuur (tijd voordat de helft van de stof uit het bloed is verdwenen): fenytoiïne, fenobarbital, primidon en carbamazepine. Felbamaat verhoogt de bloedspiegel van valproïnezuur. Mefloquine verhoogt de omzetting van valproïnezuur en kan zo stuipen en epileptische aanvallen veroorzaken.

Vigabatrine:

Vigabatrine remt de werking van de neurotransmitter gamma-aminoboterzuur de zogenaamde GABA. Het middel is vooral bruikbaar bij complexe gedeeltijlijke epilepsieaanvallen die niet goed reageren op een andere behandeling. Overigens moet vigabatrine met de nodige voorzichtigheid worden gebruikt. Dit komt omdat kortgeleden deze indicatie (het gebruik uitsluitend als tweede keus middel) namelijk aangscherpt. Dit na aanleiding can een aantal meldingen van gezichtsveldafwijkingen. Vooral bij de behandeling van kinderen zou vigabatrine een rol kunnen spelen maar, nogmaals door de schadelijke gevolgen op zenuwstelsel en ogen moet men vooral bij hen heel voorzichtig zijn met vigabatrine. Tevens is het een duur middel. Als er na 3 maanden geen succes is moet men stoppen met dit middel. Behalve als tweede keus middel voor de behandeling van epilepsie, kan vigabatrine worden gebruikt bij de behandeling van kinderkrampen (syndroom van West). Een andere stof die invloed heeft op de receptorplaatsen van GABA is gabapentine. Deze stof zou mogelijk geschikt zijn voor aanvullende behandeling. Vigabatrine is verkrijgbaar onder de merknaam en Sabril.

Waarschuwingen/bijwerkingen:

Sufheid, slaperigheid, moeheid. Het versuffende effect wordt steeds minder naarmate men het medicijn langer gebrukt. Een ernstige niet omkeerbare bijwerking es het kokerzien, waardoor men slechts een centraal beeld heeft bij het kijken. Bij vigabatrine worden gevallen van ernstige huidafwijkingen door overgevoeligheid beschreven. Het zenuwstelsel kan beschadigd raken. Bij het onderzoek naar het ontstaan van het Stevens-Johnsons-syndroom ( een ernstige overgevoeligheidsreactie die vaak fataal afloopt) blijkt vigabatrine vaak als oorzaak naar voren te komen. Bij een enkeling kan het middel psychische stoornissen veroorzaken, en kan er zelfs een psychose optreden. Dus wees zeer bewust van het gebruik van dit medicijn en de bijwerkingen.

Interacties:

De bloedspiegel van fenytoïne kan door vigabatrine afnemen met ongeveer 20%. Toevoeging van vigabatrine aan een bestaande therapie met anti-epileptica kan leiden tot versterking van de bijwerkingen op het centrale zenuwstelsel.

[hoofdindex]


 
 

Z

Index Z:

Zarontin:

Zie ethosuximide

[hoofdindex]


 
 
startpagina ---> verwante onderwerpen ---> medicijnen
 
 
 
 

Let op:
Het is zeer belangrijk om altijd de bijsluiter van de medicijnen die u gebruikt of toedient zelf te lezen. Bij twijfel altijd uw arts of apotheek raadplegen. Wij zijn niet aansprakelijk voor enige problemen die kunnen ontstaan door het gebruik van deze informatie.